ติดต่อเรา : 0-5446-6666 ต่อ 6250
ผู้แต่ง: สิงห์คำ รักป่า (บรรณาธิการ: รศ.ดร.วรวรรธน์ ศรียาภัย)
ปีที่พิมพ์: 2567
ความเป็นมาและความสำคัญของพะเยาในฐานะเมืองอักษรศาสตร์ เมืองพะเยา หรือในอดีตคือ อาณาจักรภูกามยาว มีประวัติศาสตร์อันยาวนานหลายศตวรรษและมีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติ พะเยาเป็นดินแดนที่รุ่งเรืองด้วยอักษรศาสตร์และวัฒนธรรม โดยมีทั้งวรรณกรรมมุขปาฐะและวรรณกรรมลายลักษณ์ที่จารึกบนแผ่นหิน ศิลา ไม้ ผ้า ใบลาน และพับสา (ปั๊บสา) หลักฐานเชิงประจักษ์สำคัญคือศิลาจารึกนับร้อยแผ่น โดยเฉพาะในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 (พ.ศ. 2001–2100) มีการจารึกด้วยอักษรฝักขาม และมีการสำรวจพบคัมภีร์ใบลานและปั๊บสาในพะเยามากกว่า 3,900 ฉบับ สะท้อนว่าพะเยาเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้และสร้างสรรค์วรรณกรรมที่โดดเด่นเคียงคู่กับเมืองเชียงใหม่และสุโขทัย
บทบาทของวัดและคำบันทึกท้ายใบลาน วัดในจังหวัดพะเยาถือเป็นแหล่งผลิตและจัดเก็บรักษาคัมภีร์วรรณกรรมโบราณที่สำคัญยิ่ง จากการสำรวจพบวัดในพะเยาอย่างน้อย 21 วัด ที่มีงานวรรณกรรมลายลักษณ์จัดเก็บไว้ เช่น วัดศรีโคมคำ วัดแม่นาเรือ วัดหย่วน วัดโพธาราม วัดไชยพรม เป็นต้น นอกจากนี้ เอกสารใบลานส่วนใหญ่ยังมี "คำบันทึกท้ายใบลาน" (Colophon) ซึ่งเป็นธรรมเนียมการจารที่บันทึกข้อมูลสำคัญ เช่น ชื่อผู้สร้าง ความปรารถนาในการสร้างคัมภีร์ สถานที่จาร ชื่อผู้จาร เหตุการณ์สำคัญในยุคนั้น วาระโอกาสที่อำนวยให้จาร รวมถึงวัน เดือน และปีศักราช (จุลศักราช/พุทธศักราช) ซึ่งช่วยให้เข้าใจประวัติศาสตร์และสังคมพะเยาในอดีตได้อย่างลึกซึ้ง
การจำแนกกลุ่มวรรณกรรมพะเยา 13 กลุ่ม หนังสือเล่มนี้ได้รวบรวมและจำแนกวรรณกรรมลายลักษณ์ของพะเยาตามบัญชีคัมภีร์และเอกสารโบราณออกเป็น 13 กลุ่มหลัก ได้แก่:
บทสรุปและข้อเสนอแนะเพื่อนวัตกรรม ในทุกหมวดเนื้อหาของหนังสือ ผู้เขียนได้นำเสนอ "ประเด็นแนะนำเพื่อการศึกษาต่อไป: นวัตกรรม" โดยเสนอให้มีการจัดทำฐานข้อมูลดิจิทัลพร้อมลิงก์และ QR Code สำหรับสืบค้น การคัดเลือกคัมภีร์ใบลานที่สมบูรณ์แต่ยังไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายมาทำการ ปริวรรต (Transliteration) เป็นภาษาไทยปัจจุบัน ตลอดจนการศึกษาวิเคราะห์เนื้อหาเชิงลึกในมิติสังคม วัฒนธรรม ภาษาศาสตร์ และภูมิปัญญา เพื่อต่อยอดองค์ความรู้และอนุรักษ์มรดกทางอักษรศาสตร์ของพะเยาให้อยู่คู่สังคมสืบไป
สรุปเนื้อหาคร่าวๆ จากสารบัญ
โครงสร้างเนื้อหาตามสารบัญของหนังสือ แบ่งออกเป็นส่วนต่างๆ ดังนี้: