ติดต่อเรา : 0-5446-6666 ต่อ 6250

พร้อมให้บริการ (1 เล่ม)

เครื่องปั้นดินเผาเวียงเชียงรุ้ง

ผู้แต่ง: โครงการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์อารยธรรมลุ่มน้ำโขง มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ร่วมกับ ศูนย์โบราณคดีภาคเหนือ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และนักวิชาการอิสระ

ปีที่พิมพ์: 2554

รายละเอียดหนังสือ

       หนังสือเล่มนี้เป็นผลงานทางวิชาการที่เกิดขึ้นจากความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงและเครือข่ายนักวิชาการ โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อรวบรวมและวิเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับเครื่องปั้นดินเผาและหลักฐานทางโบราณคดีที่ค้นพบในพื้นที่ "เวียงเชียงรุ้ง" หรือ "เวียงฮุ้ง" จังหวัดเชียงราย จุดเริ่มต้นสำคัญมาจากโบราณวัตถุจำนวนมากที่พระมหาโกเมศ สุเมโธ ขุนศรี ได้ทำการสำรวจและเก็บรักษาไว้ ณ วัดเวียงเชียงรุ้ง มาเป็นเวลาหลายสิบปี เนื้อหาในเล่มไม่ได้เพียงแค่บันทึกลักษณะทางกายภาพของเครื่องปั้นดินเผาเท่านั้น แต่ยังเป็นการสืบค้นประวัติศาสตร์ความเป็นมาของชุมชนโบราณในแถบนี้ ผ่านการศึกษาซากโบราณสถาน ศิลาจารึก และเศษเครื่องถ้วยชาม เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมในลุ่มน้ำโขงและการตั้งถิ่นฐานในอดีต ถือเป็นฐานข้อมูลสำคัญที่ช่วยสนับสนุนการอนุรักษ์และการพัฒนาพื้นที่เวียงเชียงรุ้งให้เป็นแหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน

       สรุปเนื้อหาโดยสังเขปจากสารบัญ: เนื้อหาภายในเล่มมีการจัดลำดับการนำเสนอเพื่อให้เห็นภาพรวมตั้งแต่ระดับพื้นที่ไปจนถึงรายละเอียดของวัตถุ ดังนี้:

       บทที่ 1 การสำรวจและการศึกษาเมืองโบราณเวียงเชียงรุ้ง: ปูพื้นฐานเกี่ยวกับลักษณะทางกายภาพ แผนผังเมือง และประวัติความเป็นมาของพื้นที่จากการสำรวจทางโบราณคดี เพื่อให้เข้าใจบริบทของเมืองในอดีต

       บทที่ 2 เครื่องปั้นดินเผาที่เวียงเชียงรุ้ง: เป็นเนื้อหาหลักที่เจาะลึกเรื่องชนิด รูปแบบ เทคนิคการผลิต และลักษณะเด่นของเครื่องปั้นดินเผาที่พบในพื้นที่นี้ ซึ่งสะท้อนถึงภูมิปัญญาและการใช้งานในสมัยนั้น

       บทที่ 3 การศึกษาโบราณสถานและโบราณวัตถุในบริบทวิชาการ: การวิเคราะห์เชื่อมโยงหลักฐานที่พบเข้ากับหลักการทางโบราณคดี เพื่อประเมินค่าและความสำคัญทางประวัติศาสตร์

       ส่วนภาคผนวก: รวบรวมรายละเอียดเฉพาะด้านที่มีความสำคัญมาก เช่น:

       รายงานการค้นพบและการอนุรักษ์: บันทึกกระบวนการทำงานในพื้นที่และการผลักดันสู่การเป็นอุทยานประวัติศาสตร์

       พระพุทธรูปหินทรายและจารึก: การศึกษาพระพุทธรูปโบราณและ "จารึกวัดเวียงเชียงรุ้ง พ.ศ. 2553" รวมถึงอิฐจารึก ซึ่งเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษรที่ช่วยระบุยุคสมัยและศรัทธาของคนในยุคนั้น

       การศึกษาเปรียบเทียบ: มีการรวมบทความวิเคราะห์เครื่องถ้วยจากแหล่งเตาอื่นๆ ในภาคเหนือ เพื่อเปรียบเทียบความสัมพันธ์เชิงเครือข่ายทางวัฒนธรรมและการค้าในสมัยโบราณ