ตามรอยเส้นทางทางเศรษฐกิจ สมัยรัฐจารีต : เชียงตุง เมืองลา สามต้าว

       หนังสือเล่มนี้เป็นการศึกษาเชิงวิชาการที่เชื่อมโยงระหว่าง ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ และ สุนทรียศาสตร์ทางวัฒนธรรม ในพื้นที่ลุ่มน้ำโขง โดยเน้นไปที่การสำรวจ "เส้นทางสายทองคำ" ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าโบราณที่เชื่อมโยงยูนนาน เชียงตุง เชียงราย ไปจนถึงมะละแหม่ง เนื้อหาชี้ให้เห็นว่าในอดีตกลุ่มชาติพันธุ์อย่าง ไทใหญ่ (เงี้ยว) และจีนยูนนาน (จีนฮ่อ) มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจเนื่องจากมีความอิสระจากการเกณฑ์แรงงานในระบบไพร่ ทำให้สามารถทำการค้าขายทางไกลได้

       นอกจากมิติทางเศรษฐกิจ หนังสือยังนำเสนอการวิเคราะห์เรื่อง "พุทธศิลป์" ในฐานะเครื่องมือทางการเมือง โดยโต้แย้งมุมมองของนักประวัติศาสตร์ศิลปะกระแสหลักที่มักมองว่าศิลปะในพื้นที่ห่างไกลได้รับอิทธิพลจากอารยธรรมใหญ่เท่านั้น แต่ในความเป็นจริง ศิลปะเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ในการแสดงตัวตนและการต่อรองอำนาจของกลุ่มชาติพันธุ์ภายใต้โครงสร้างทางสังคมที่กดทับ เพื่อสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันและการมีชีวิตตามวิถีวัฒนธรรมของตนเองในรัฐพหุวัฒนธรรม

สรุปเนื้อหาคร่าวๆ จากส่วนประกอบในเล่ม

       แม้ในภาพจะไม่มีหน้าสารบัญรวมทั้งหมด แต่สามารถสรุปเนื้อหาจากหัวข้อที่ปรากฏได้ดังนี้:

คำนำโดยโครงการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ฯ: กล่าวถึงที่มาของโครงการศึกษาเส้นทางสายทองคำ เพื่อทำความเข้าใจวงแหวนการค้าและอารยธรรมลุ่มน้ำโขง และการเตรียมความพร้อมเข้าสู่ AEC

บทนำ: การตั้งคำถามเชิงวิธีวิทยาต่อการศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะ โดยเน้นเรื่อง "การต่อสู้ที่ซ่อนอยู่" ในพื้นที่แห่งความสงบ และการใช้ศิลปะสร้างพรมแดนทางชาติพันธุ์

การเมืองเรื่องสุนทรียศาสตร์ : พุทธศิลป์กับการเมืองเรื่องรัฐและชาติพันธุ์ (เชียงตุง และ เมืองลา): เนื้อหาหลักที่วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบศิลปะกรรมกับการนิยามตัวตนของกลุ่มคน "ตัวเล็กตัวน้อย" ในรัฐจารีตและบริบทการเมืองเรื่องรสนิยม